Heidesnucke

Een sociaal kunstwerk

In mei 2016 ging Lidwina Charpentier naar de plaats Soltau in Noord-Duitsland om er 4 dagen als kunstenaar te werken in het museum Felto. Wat haar al eerder opgevallen was, waren de schapen van het ras Heidesnucke van de Luneburger heide. Prachtige schapen met lange lokken. In Nederland gaat de mare dat het lastige wol is; het haart en je kunt er eigenlijk niks mee! Benieuwd wat de Soltauers zelf van hun schapen vonden, nam ze de ruwe geschoren vachten mee met de vraag: wat is de associatie? Veel ouderen kenden nog de sokken en het gebreide ondergoed van na de oorlog. “Nee je kunt er niks mee. Wat jammer.” De wol wordt alleen gebruikt als vulmateriaal en viltplaten voor isolatie.

Voor Lidwina de ideale uitdaging om te onderzoeken wat er wel mee kon! Zo begon ze eerst een zeer dunne stof te maken, wat een prachtige structuur gaf, wat op kant leek. Wat een enorme verassing! Het eerste gordijn van Europa van ruwe wol! Vervaardigd in ‘Heidesnucke land’ zoals ze het zelf gekscherend noemde. Ondertussen bekeek ze de waanzinnige grote balen wol in de schaapskooi, hoe de schapen geschoren werden en wat voor kwaliteit aan wol er was. Nog een hoop te verbeteren. Tsja, de wol was immers niks waard.

De Internationale Modeshow Soltau op 11 november 2016 kwam er aan. De ultieme gelegenheid om de mensen uit de omgeving te bereiken en te laten zien wat er met ‘hun wol’ gemaakt kon worden. Het idee was om stoffen te vervaardigen van deze wol. Zodat in principe iedereen die kleding kan naaien deze stoffen kan verwerken. Wat dicht bij de belevingswereld staat van wat men kent. Een sociaal kunstwerk als het ware. Dat is meteen ook de reden waarom het kledingstuk niet in één geheel is gevilt.

Hoe is het gemaakt ‘Ditte’
Experimenten in verschillende structuren, technieken, de mogelijkheden van het vilten en de haren/wol van het schaap. Buikwol voor de mouwen en zijkant. Onderwol voor de stof met patroon van uitgetrokken haren.

http://ruwenruig.nl/